Allerheiligen

Heerlijk weer vandaag, op en top genieten.

Ook al is het vandaag Allerheiligen, gevolgd door Allerzielen. Een dag waarop menig mens naar het kerkhof trekt om graven van geliefden te bezoeken, herinneringen op te halen, een traantje weg te pinken, …

En dat deed ook ik vele jaren lang.

Maar niet vandaag…

Mijn verdriet werd er niet minder mee, mijn papa kwam er niet mee terug en ook de fijne herinneringen kwamen niet rijkelijk aangevlogen. Wat daar vloeide waren tranen, heel veel tranen, het gevoel dat er een baksteen op je borstkas duwt waarna er alleen maar water kan stromen. En tegelijk ook woede. Beangstigend pure woede…

Tijd heelt alle wonden, maar de littekens blijven daar.

Vandaag blijf ik lekker thuis, omringd door mijn gezin en mijn paarden.

Natuurlijk sta ik wel weer heel eventjes stil, denk ik aan hoe graag ik hem nog eens zou willen knuffelen, hem horen zeggen ‘moppie, dat doe je goed’. Maar… Dat doe ik op andere dagen ook. Daar heb ik geen speciale dag voor nodig.

In plaats van te huilen, roepen en tieren, ben ik vandaag gewoon dankbaar.

Dankbaar dat de zon schijnt.

Dankbaar voor mijn gezin.

Dankbaar voor de fijne mensen en paarden om me heen.

Maar nog het meest ben ik dankbaar voor de belangrijkste les van mijn leven, die ik kreeg van mijn papa. Jaren hing deze spreuk boven de deur, en pas na vele jaren kan ik hem écht naleven.

Geniet van het leven,
want het duurt maar even.