Het jaar loopt stilletjes naar zijn einde en daarmee zie ik ook weer heel wat nieuwe plannen en doelen om me heen verschijnen. Vooral ondernemers maken een plan. 2026 ligt al uitgestippeld en de focus ligt op KNALLEN!, presteren en meer, meer, MEER!
En ik vraag me af: kan ik ook gewoon zijn en zien? Achteroverleunen? Genieten van wat er op me afkomt? Of me een beetje wapenen tegen?
Het verleden heeft me al meer dan eens duidelijk gemaakt dat je nog zo veel kan plannen en verwachten, maar dat verwachtingen de basis van teleurstelling zijn. Je hebt niet alles in de hand.
14 jaar geleden besloot ik zo op de valreep van 2011 een bedrijf te starten. Lekker tegen de meute in, want “je kan beter wachten tot het nieuwe jaar, nieuw kwartaal, da’s veel voordeliger” en blatiebla.
Wel… I didn’t wait.
Ik deed tegendraads. Zoals ik soms durf.
Ik startte SB Horsemanship met:
– heel veel onwetendheid over het ondernemerschap
– een grote liefde voor paarden
– een heel klein hartje, bang voor de boze buitenwereld
– ontelbaar veel ideeën
– een duidelijke missie:
VERBINDING
Tussen mens en paard, met elkaar én met zichzelf.
Vanuit het paard begeleide ik de mens naar meer veiligheid, vertrouwen en verbinding. En dus ook naar rust.
En het is al een mooie weg geweest, die weg van SB Horsemanship en nu ook Zielsrust. Met hier en daar wat diepe dalen. Vee onzekerheid op zo veel verschillende vlakken. Veel twijfels. “Is het wel goed genoeg?” “Wie ben ik om mijn dromen na te jagen en te beleven…” Soms ook financiëel; gaat het wel lukken. Heb ik gefaald omdat ik ook in loondienst werk?
Zo vaak de weg kwijt geraakt. De handdoek in de ring willen gooien. Een andere weg in slaan… Blij zijn met gemaakte keuzes, zoals het volgen van de opleiding breath- en bodywork. Soms ook verdrietig om bepaalde keuzes: zeg ik echt mijn droom en het werken met paarden op?
Als ik één ding geleerd heb van het werken met paarden is het wel dit: je kan elk moment een stapje achteruit zetten en opnieuw beginnen.
Er overheerst zoveel dankbaarheid: voor de vele, mooie zielen op mijn pad. De paarden, die me zo veel zachtheid en mildheid gebracht hebben, ondanks “zie maar eens hoe ze zich onderling gedragen”. Ze hebben me zo veel over mezelf geleerd.
En dankbaar voor al die bijzondere mensen die op mijn pad kwamen. Stuk voor stuk toppers! Zo veel steun, motivatie en positiviteit.
Het is dragen en gedragen worden.
En soms op je stappen terug komen, een paar stapjes achteruit om dan je weg te vervolgen of een andere weg in te slaan.
En dat is helemaal oké.
Ik weet nog niet helemaal zeker welke projecten 2026 me zal brengen. Ik leun achterover, kijk en pak vast wat me energie geeft. Op dit moment werk ik aan:
* een pakketje vol troost en steun voor zij die het moeilijk hebben na verlies, verdriet en rouw.
* een traject voorbij angst, dat Zielsrust en Horsemanship samen brengt
* tig kleine, online productjes om mijn kennis te delen en mijn creatie kracht de vrijheid te geven
En het ademwerk, de cirkels en 1-op-1 sessies die lopen gewoon door. Ook in 2026. 😘