De paardenwereld, mijn eiland…

De paardenwereld, mijn eiland.

En oh wat voelt dat soms eenzaam zeg…

Er wordt wel eens gezegd dat de paardenwereld een speciale wereld is, een harde wereld. Mensen bemoeien zich met elkaar en elkaars paarden, zijn onverdraagzaam en jaloers. Het lijkt de “echte wereld” wel…

Hoeveel mooier zou het zijn als iedereen nu eerst eens voor z’n eigen deur zou vegen…

Ook weer zo’n voltreffertje voor vandaag.

Jup, ik hou van mijn werk en ben héél blij dat ik dag in dag uit mag bezig zijn met dat wat ik het liefste doe: mensen en paarden vooruit helpen.

Is dat altijd gemakkelijk? Nop.
Is het dan elke dag één groot feest? Nee, helaas niet.
Heb ik wel eens een dipje? Ja, zeker.

Maar het voordeel van target training is dat je heel goed wordt in het zien van wat wél goed gaat. Niet alleen als je paarden traint, óók in het dagelijks leven.

Ik blijf dus véél minder in dat dipje hangen. Vanmiddag had ik nog een fijn gesprek met iemand over het negatieve los te laten. Niet altijd gemakkelijk…

Dat is een beetje zoals paarden trainen.

Mensen willen wel op het positieve focussen, maar we zijn toch oh zo snel met corrigeren als het fout gaat.

En soms, soms moeten we de dingen gewoon laten gebeuren. Net zoals je je paard laat zoeken en experimenteren.

Je kan de wereld om je heen niet veranderen, maar je kan wel je kijk op de wereld veranderen.